Jednym z ważniejszych wkładów Schopenhauera w rozwój teorii poznania była koncepcja fenomenu, z której później rozwijać zaczęła się fenomenologia. Artur Schopenhauer dokonał jednego bardzo ważnego uzupełnienia jeśli chodzi o rozumowanie samego Kanta – dale niego bowiem dane były bezpośrednio wrażenia zmysłowe, sam Artur natomiast zauważył, że bardzo rzadko będzie bezpośrednio dostrzegać te z doznań, lecz umysł zawsze poddaje je wstępnej filtracji i układa w odpowiednie struktury, wykorzystując do tego właściwe z form poznania. Struktury takowe nazwane zostały właśnie przez niego fenomenami. Ponieważ jednak formy poznania nie były zdaniem Schopenhauera całkowicie obiektywnymi, dochodzi on w końcu do wniosku, że każdy z ludzi musi sam budować swoje fenomeny, z tego też powodu występowanie tylko i wyłącznie bodźców wyjściowych będzie mogło dawać różne fenomeny o różnych ludzi. Oprócz tego Artur Schopenhauer ogranicza formy poznania opracowane przez Kanta do zaledwie trzech, a mianowicie czasu, przestrzeni oraz przyczynowości. Uważa on przy tym, że wszystkie z pozostałych nie są już konieczne i na stale przypisane do jednostki ludzkiej.